Podczas gdy na Zachodzie po II wojnie światowej tenis zawodowy rozwijał się w najlepsze, u nas nie mógł rozwijać się wcale. W krajach komunistycznych bowiem sport zawodowy był zakazany ze względów ideologicznych. A tenis, nawet w amatorskim wydaniu, jako dyscyplina wówczas nieolimpijska i uważana przez władzę za „burżuazyjną”, był aż do końca lat osiemdziesiątych marginalizowany i niedoinwestowany.