Z punktu widzenia definicji sztuki okopowej przedmioty wykonane z pozostałości sprzętu wojskowego należy rozpatrywać obok np. nożyków do papieru z pierścieni wiodących tak popularnych w czasach I wojny światowej, popielniczek, wazonów czy biżuterii. Wymiar artystyczny w tym przypadku nie był tak ważny jak użyteczność i trwałość wymuszona potrzebą chwili.

W gospodarstwach domowych posługiwano się licznymi przedmiotami wykonanymi właśnie z łusek czy to karabinowych bądź artyleryjskich. Materiał ten jako cieńszy od hełmów był znacznie łatwiejszy w obróbce. Stąd mnogość kieliszków, wazoników, świeczników czy prostych lamp.

Sztuka okopowa tworzona na ziemiach polskich znacząco różni się od przedmiotów tworzonych w dwudziestoleciu międzywojennym w Europie Zachodniej, kiedy to wykonano najwięcej takich artefaktów. Przedmioty powstające z części sprzętu używanego przez armie obrazują ogrom zniszczeń, kataklizm wojny, która zrównała z ziemią tak liczne wsie i miasta, pozbawiając społeczeństwo polskie niemalże wszystkiego.