Ciężkie grzechy zaniedbania krytyków literackich. Przypadek drugi: Krzysztof Szymoniak

Współczesne polskie literaturoznawstwo i krytyka literacka coraz częściej zamykają się we własnym języku i własnych schematach. Zamiast realnej komunikacji pojawia się dyskurs, który mówi sam do siebie. Krytycy nie potrzebują już ani autorów, ani czytelników — sami ich zastępują, tworząc pozór obiegu myśli. W efekcie oferują uogólnienia, które nie prowadzą do prawdziwej uniwersalizacji sensu, lecz pozostają pustymi formułami - pisze prof. Karol Samsel