Nie wszyscy, którzy przeżyli zesłanie do łagrów zdołali opuścić Rosję sowiecką z polskim wojskiem. Szczególną grupę stanowią ówczesne dzieci. Dla niektórych Uzbekistan - miejsce formowania polskich jednostek wojskowych, do którego zmierzały tłumy represjonowanych, stał się ich drugą ojczyzną. Przeżyły dzięki życzliwości ludności miejscowej - pisze dr Ewa KOWALSKA
Przez dziesięciolecia kolejne rządy RFN uznawały za niemożliwe wypłacanie odszkodowań dla polskich ofiar II wojny światowej i niemieckiej okupacji 1939-1945. W 1990 kanclerzowi Kohlowi udało się zamieść pod dywan sprawę materialnego zadośćuczynienia dla ofiar i spowodować, że w traktacie 2+4 (zastępował on traktat pokojowy i regulował sprawę zjednoczenia Niemiec) temat reparacji w ogóle się nie pojawił - pisze prof. Stanisław ŻERKO
Z punktu widzenia władz III Rzeszy wysoki odsetek ciąż wśród robotnic przymusowych był równoznaczny z czasową utratą siły roboczej oraz wzmocnieniem siły biologicznej wrogiego narodu. Niemcy postanowili znaleźć formułę, która by usprawiedliwiała i uzasadniała konieczność spędzania płodu u robotnic przymusowych. Już w 1942 r. Adolf Hitler stwierdził: „W obliczu dużych rodzin tubylczej ludności jest dla nas bardzo korzystne, jeśli dziewczęta i kobiety mają możliwie najwięcej aborcji”.
,
Wycieńczeni, zmarznięci i głodni przymusowi robotnicy sprowadzani do Niemiec z Polski od 1943 r. Byli - jako niezdolni do dalszej pracy - kierowani do zkładów „leczniczych” na tzw. szczepienia. W rzeczywistości w strzykawkach znajdowały się substancje zabijające ich w ciągu godziny. O procederach eutanazji przeprowadzanej na m.in. Polakach w Niemczech w czasie II wojny światowej pisze dr Karolina Trzeskowska-Kubasik.